Weer een nieuwe week en zoals elke maandag, moeilijk om te starten. Ik heb van de nacht slecht geslapen en vandaag heb ik constant moeten geeuwen! Het was toch een zwaar weekend. Mijn Collega’s waren blij om me te zien en ik heb aan hen ook mijn weekend verteld. Dit weekend was het de trouw van Erik en Deguelle en amai wat een ervaring. De zaterdag ben ik om 8 uur opgestaan om mij te wassen en mijn ontbijt te nemen en wat mails te sturen. Om 11uur stond de zus van Deguelle die heet =Tutti hier om ons allemaal naar de kapsalon te brengen. In de kapsalon zat er veel volk! Er waren 4 trouwen en 1 doop op hun planning. Iedereen moest geschminkt worden en hun kleedjes aantrekken, dus was er heel veel werk. Om het anders te zeggen zijn we daar 6 uur gebleven! Rond 17u30 zijn we vertrokken met een taxi naar het huis van Deguelle waar het feest plaatsvond. Het was daar heel chaotisch en ik wist echt niet wat doen. We moesten dansen en de bruid volgen!
Iedereen vondt ons heel mooi gekleed en geschminkt en de meeste waren onder de indruk.
Wat ik vooral lastig vond waren de schoentjes! Ik kon daar echt niet mee stappen. Er kwam constant zand binnen! Ik stapte zoals een eend, ik moest met mezelf lachen.
Ik vond het toch een heel leuk en once in a life time ervaring. Deguelle was ook heel dankbaar en maakte duidelijk dat voor haar geen verschil is tussen blank en zwart. Die dag waren we echte Senegalezen en we hebben ons aangepast. Verder hebben we goed gegeten en geproefd van de Senegalese cultuur. Ik wil echt Erik en Deguelle bedanken om mij zo’n ervaring mee te geven. Anders was het een heel mooie manier om onze buren te leren kennen. Nu als ik door de straat stap herken ik veel mensen en weet ik waar ze wonen, hoe ze heten en wie de familie is.

De zondag zijn we (Yasmina, Lien, Gaelle, Tina en ik) naar Malika geweest. Daar hebben we op strand gelegen. Het was heel rustig en ik heb echt genoten van de natuur. Voor mij was het echt een rustdag. Nadien zijn we gaan eten in Les Dunes en rond 21uur waren we thuis.
Hoewel ik voelde dat mij keel pijn deed en neus liep heb ik lekker geslapen.

De maandag was dus moeilijk, zoals elke maandag. (zie hierboven voor verdere uitleg).

De dinsdag ben ik ietsje later opgestaan want ik voelde me wat grieperig. Mijn neus zit vast en ik heb wat hoofdpijn, maar het gaat wel. Op werk heb ik weer moeten wenen. Mijn collega Madame Sougu voelde zich triest en ik leef met haar mee. Ze is al 4 jaar getrouwd en al die jaren probeert ze zwanger te worden en het lukt niet. Ze heeft allerlei testen laten uitvoeren en blijkt allemaal normaal te zijn. De reden waarom ze het vandaag extra moeilijk had was omdat haar maandstonden al met 5 dagen uitgesteld waren en vandaag heeft ze haar maandstonden gekregen. Ze hoopte dat ze zwanger was. Toen begon ze te wenen en ik ook. Ik denk omdat ik me al zwakjes voel dat ik me niet kon inhouden. Ik heb haar verteld dat haar man ook een test moet uitvoeren want het kan goed zijn dat er niks met haar scheelt. Misschien is haar man steriel of zit hij met zieke spermatozoïden! Blijkbaar is dat een heel delicate zaak. Hier is kinderen krijgen een heel belangrijke zaak. Elke vrouw heeft kindjes en elke vrouw wil kinderen. Als er hier problemen zich bevinden is dit een heel familiale gedoe. De familie gaat zich daarin in mengen met alle gevolgen.
Ik leef echt met haar mee want ik vind dat ze het echt verdient. Ze heeft kinderen graag en ze is goed met kinderen. Ze werkt met kindjes, allé alles draait rond kinderen voor haar.
Ik heb haar gevraagd of ze naar een traditionele dokter is geweest en ze vertelde me dat ze al 1 miljoen Cfa heeft uitgegeven voor traditionele behandelingen en het heeft niks geholpen. Haar collega’s hebben met haar gelachen. Toen ik de eerste keer weende hebben ze ook gelachen. Het is niet dat ze met je lachen maar ze gaan geen empathie tonen of proberen iemand gerust te stellen. Als iemand hier in Senegal weent, is het een teken van zwakte en geldt dus ook voor de vrouwen. Het wordt wel beter getolereerd bij de vrouw. Dit is mijn persoonlijke mening natuurlijk.

Ik ben vroeger naar huis gekomen want ik had een beetje hoofdpijn. Na het middag maal ben ik met Codou naar de kleermaker geweest om een hemd met broek en schaal te laten maken in groen. Het gaat echt mooi zijn. Ik vind hun kleren hier echt mooi en ben ik zelfs van plan om die aan te doen in België! Waarom niet, hé. Donderdag zal het klaar zijn zodat ik ze vrijdag kan aandoen.

En het komende weekend ga ik samen met Nele, Amadou en Samba naar Saint Louis voor het weekend. Normaal gezien gaan we vrijdag vertrekken rond 16uur en daar blijven slapen. Saint Louis is een van de rijkste gebieden van Senegal. Het is eigenlijk een soort oasis aan de grens met Mauritanië. Het is een Afrikaanse stad bij uitstek, zeggen alle toeristische boekjes. In 1986 hebben het Europese fonds voor ontwikkeling, de Franse Gemeenschap van België en een hele resem andere overheden voor de heropbouw van Saint –Louis gezorgd. Een echt dorpje dus en zal zeker de moeite waard zijn om te gaan bezoeken.
We vertrekken vanuit Dakar om 16uur met een Rimbotaxi (soort minibus voor 7 man) die tot in Saint -Louis rijdt. Die vertrekt pas als de busje volzit en het rit duurt ongeveer 4 uur (Nele en ik gaan boterhammen maken). Meer hierover na mijn weekend.

Allé, veel lees plezier
Ally