Voorbije week

Salam malekoum!
Nga Def?

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets heb geschreven. So here Goes!
Wel op mijn stage plaats in Dominique loopt alles goed. Ik sta daar bijna 2 maand! Ongeloofelijk. De voorbije week heb ik 2 zaken dat ik de moeite waard vind om te vermelden. De Vrijdag stond ik op de wondzorg afdeling waar ik een brandwonde van de derde graad moest verzorgen van een meisje van 6 jaar. De wonde bevondt zich op haar linker onderbeen en nam haar hele been in beslag. De meest voorkomende kleur was geel (geinfecteerd) met rode randen. Dus moest ik eerst het oude verband verwijderen en dat ging heel moeilijk want het waren compressen en een windel die echt ingedroogd waren in het wondbed. Ik besloot om eerst het oude verband nat te maken met water zodat het gemakkelijker kon verwijderd worden. Het meisje had heel veel pijn en liet me moeilijk aan haar wonde komen. Dit weten, heb ik met haar afgesproken om me te helpen het oude verband te verwijderen en als ze te veel pijn had dat we dan effe stopten (alles op haar tijd dus). Het ging heel vlot, wel langer genomen maar dit vond ik helemaal niet erg. Ze huilde niet en dat vond ik belangrijk.
Eens het verband af, ben ik begonnen met het wonde te reinigen met gedilueerde isobetadine volgens techniek natuurlijk (van boven naar beneden en van buiten naar binnen). De "verpleegkundige" die me de hele tijd in de gaten hield was hiermee niet akkoord. Ik zeg "verpleegkundige" want ze heeft geen diploma, wel 2o jaar ervaring. Swat, ze zei tegen me dat ik de wonde goed moest reiniging. Ik moest van haar haar hard wrijven met heen -en weer bewegingen. Ik legde haar uit waarom ik de wonde zo reinigde in de hoop dat ze mijn logica zou begrijpen, maar helaas was ze hier te koppig voor. Vervolgens heeft ze de pincet uit mijn handen genomen en het meisjes vastgepakt zodat ze niet kon bewegen en begon ze maar te reinigen volgens haar techniek. Och arme dat meisje, ze was aan het schreeuwen van de pijn en ik kon daar echt niet goed tegen. Ik ben naar buiten gegaan en begon te wenen. Ik was echt boos! Ik vertelde dat wat ze deed niet correct was want ze brengt bacterien van het vuil gedeelte naar het pas proper gemaakte gedeelte. Ook had ze geen geduld om dat volgens het tempo van het meisje te doen. Het was precies of het kind pijn moest hebben zodat men weet dat haar wonde goed werd verzorgd.
Toen ik mijn emoties onder controle had ben ik weer binnen gegaan. Ik zei tegen haar dat ik mijn techniek op school heb geleerd en als ik een wond verzorg doe ik het volgens techniek. Ik vertelde verder dat ze de keuze had, ofwel verzorg ik de wonde ofwel zij en dat ik mij niet ging aanpassen aan haar werkwijze. De basisprincipes van wondzorg zijn voor mij belangrijk. Je aanpassen op andere gebieden is mogelijk en normaal, gezien de context en middelen. Ze besloot om de wonde verder te verzorgen.
Natuurlijk kwam iedereen kijken wat er aan de hand was. Die verpleegkundige is achteraf madame Sougu gaan halen (uit schrik dat ze haar job zou verliezen, zei madame Sougu tegen me. Dat was nu ook niet mijn bedoeling, ik wou gewoon dat ze mijn werkwijze begreep.) en madame Sougu zei dat ik gelijk had en dat ik het niet te veel me moest aan trekken.
We zullen zien, pas binnen 2 weken sta ik weer op de wondzorg afdeling. Genoeg tijd om voor ons beide deze situatie te verwerken.

Tweede merkwaardige gebeurtenis gebeurde op dezelfde dag (vrijdag), ietjse na het eerste boven vermelde situatie. Dus ineens kwam een hele hoop mensen de wondzorg afdeling binnen met een comateuze man vol bloed. Het was een man van rond de 25 jaar en van wat ik gehoord heb was die een dief. In eertse instantie heb ik zijn pols gevoeld thv arterie carotis die nauwelijks voelbaar was en heb ik zijn ademhaling geobserveerd (zeer traag). Er was ook geen wonde te zien (open huid wond). Er kwam heel veel vers (licht rood) bloed via zijn mond naar buiten en het wit van zijn ogen waren rood. Na een paar minuten was die overleden. Volgens mij heeft die gewoon inwendig gebloedt (interne hemorragie). Als ik op zijn buik duwde kwam er echt veel licht rood bloed en schuimig naar buiten. Ik denk dat het van zijn longen komt. Swat, genoeg details! Na zijn overlijden hebben we (de hoofdverpleegkundigen, ik en 2 onbekend mannen) de man schoon gemaakt en zijn handen en voeten vastgemaakt. We hebben vervolgens een soort laken over hem gelegd. De overleden man moest naar een andere ziekenhuis gebracht worden zodat een autopsie kan verricht worden om de doodsoorzaak vast te stellen. We zijn buiten de afdeling gekomen waar familie en andere mensen wachten. Het slecht nieuws werd meegedeelt en begon de moeder en zuster kei hard te wenen (heel emotioneel en uitbundig). Mensen rondom begonnen ook te wenen en van de slag moest ik ook wenen. Het was een heel intense moment voor mij. De mensen rondom hebben echt empathie voor het verlies van de familie.
Achteraf werd aan ons verteld dat de overlevende gevochten had. Volgens mij hebben ze die gewoon dood geklopt!

Om te besluiten moet ik zeggen dat voorbije vrijdag een vrij emotionele dag was voor mij.
Komende week loop ik één week stage bij de zusters want nadien sluiten ze de poste de santé want ze gaan in verlof. Ik zal toch een klien idee kunnen vormen van hoe de zusters te werk gaan met zieken en gezondheid.
Mijn eindwerk vlot heel traag, moet ik zeggen. Ik ben bezig met interviews met de zorgverleners. Mijn gegevens verwerken moet ik nog doen, ik voel dat ik niet genoeg tijd ga hebben. Er is hier zoveel te doen en te beleven dat ik moeilijk achter mijn pc kan zitten.
Ik ga, gelijk gewoonlijk het heel druk hebben met stapels werk. Dat zijn zorgen voor later. Ik tracht elke dag een beetje te doen.

Ligiligi
Ally