Voorlaatse week

Zondag 20 april 2008

Weer in Pikine en altijd iets te doen. Leuk want zo ben ik bezig en denk ik niet te veel over mijn vertrek. Ja, binnen een week en 2 dagen zit ik in België. Ik ben blij en triestig tegelijkertijd. Daarvoor is het echt een heel rare week geweest voor mij. Van tijd weet ik niet wat doen met mijn eigen (zoals een kip zonder kop).
Dus ga ik van het begin van de voorbije week beginnen en zo afgaan wat er allemaal hier is gebeurd.

De maandag begonnen in de poste de santé Touba Diak Sao. Het was voorzien dat ik in Djkoo moest stagelopen, maar hun problemen zijn nog altijd niet opgelost. Dus heb ik moeten zoeken naar een stage plaats. Ik kon terug naar Dominique gaan maar daarin had ik niet zo veel zin. Dus sta ik in Diak Sao, waar Ward en Sofie hebben gestaan. Ze zijn momenteel op vakantie dus het was geen probleem voor de arts dat ik kwam.
Ik was wel verschrokken van de omgeving waarin ik ben terecht gekomen. In de “salle de pansement” is het daar echt vuil, maar echt vuil! Daar hangt bloed op de muren, hier en daar stukken weefsels. Een echte slagerij. Daarbij was er van alles op de grond. Hierop heb ik me boos gemaakt en uitgelegd dat dit absoluut niet kan. De verpleegkundigen en arts hebben me allemaal gelijk gegeven door ja te knikken. Ik vroeg wat ze hieraan zal doen, maar dat was precies een heel moeilijke vraag. Ik heb dan het initiatief genomen om voor te stellen dat we samen gingen kuisen. Eerst was de verpleegkundige niet akkoord want ze zei dat ze geen kuisvrouw is. Maar ik heb haar uitgelegd dat het voor haar was zodat ze beter kon werken en in een properder omgeving. Na veel praten zijn we de volgende dag begonnen met kuisen.

Naast de onhygienische omgeving hebben ze nauwelijks materiaal om te werken. De zorgvrager moet zelf al het materiaal gaan kopen in een apotheker en meebrengen zodat de verpleegkundige kan verzorgen. Dit geldt voor wondzorg en inspuitingen. Ze hebben zelfs geen thermometer. De arts voelt zo aan iemand of die koorts heeft zei de arts zelf.
De arts vertelde me dat elke maand de overheid materiaal opstuurt en daarmee moeten ze rondkomen. Het is duidelijk dat het onvoldoende is.
Een vraag dat ik me dan stel is zijn er geen normen voor het oprichten van een poste de santé. Dit heb ik gevraagd en blijkbaar zijn er wel een aantal normen en een minimum zodat men wat subsidies krijgt van de overheid. Er zijn normaal jaarlijks controles van een district arts maar die komt bijna nooit. Dus een arts met voldoende geld kan zijn eigen poste de santé oprichten. Zelfs een verpleegkundige kan dit doen.

De poste de santé Touba Diak Sao heeft een materniteit, consultatie bureau voor de arts en voor de hoofdvroedvrouw, een wondzorgkamer en een inspuitingskamer. Er is een zaal voorzien voor opnames en dat is het.
Er zijn 2 verpleegkundigen, 1 hoofdverpleegkundige, 1 arts, 2 verzorgende, 1 bewaker en 1 tuinman (ook de kuisman). Dan heb je de hoofdvroedvrouw en 4 vroedvrouwen die werkzaam zijn op de materniteit.

Buiten mijn stageplaats is er een jongen (22 jaar) van de wijk die ik ken mij komen bezoeken om me iets te vragen. Hij vertelde dat een van zijn vriendinnen vermoedt dat zij zwanger is en weet niet wat ze moet doen. Na veel vragen stellen ben ik te weten gekomen dat zijn liefje (17 jaar) vermoedt zwanger te zijn. Ik heb hem gezegd dat hij eerst een zwangerschapstest moest gaan kopen en dat zijn vriendin mij komt bezoeken. 1 dag later kwam de jongen met de test en die namiddag heb ik zijn vriendin gezien. Ik vertelde haar dat ze ’s morgens moest komen met een potje gevuld met haar eerste ochtend urine. De volgende dag om 7 uur was ze bij mij met haar potje en hebben we de test uitgevoerd. De test was positief, maar ze was niet verbaasd. Ze zei dat haar vriend haar niet geloofden en daarom moest ze de test doen. Ze is dus 16 dagen zwanger. We hebben die namiddag afgesproken om verder te praten.
Tijdens ons gesprek heeft ze me duidelijk gemaakt dat ze de baby wil bijhouden en dat abortus geen optie is. Ze wil ook niet dat haar ouders dit weet en wil weggaan van thuis. Het is namelijk verboden door de islam seksuele betrekkingen te hebben voor het huwelijk. Ze vertelde me dat ze nu al zoveel problemen heeft thuis en vooral door haar vriend. Haar familie aanvaardt hem niet. Om een lang verhaal kort te maken heb ik haar alle opties voorgesteld, haar duidelijk gemaakt dat haar ouders ooit of laat het zal weten en dat het beter is dat ze het zegt al lijkt het momenteel geen optie te zijn. Dat meisje heeft zoveel bang om dit aan haar mama te vertellen. Weglopen van thuis is ook geen optie want ze kan nergens terecht. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze moet nu beginnen te denken aan haar EN haar kind, dat ze niet meer alleen is en dat ze haar moet verantwoordelijk dragen. Weglopen toont aan de ouders dat ze niet verantwoordelijk is. Swat, ik heb haar gezegd dat ze bij me altijd mag komen om te praten, ik heb haar ook gezegd dat ze even de tijd moest nemen om te denken over wat haar opties zijn en dat bij het volgende gesprek haar vriend erbij is want het is ook zijn kind en dat ze samen kunnen zien wat ze gaan doen.

Tijdens het tweede gesprek waar ze allebei aanwezig waren is er geen overeenkomsten gevonden. Hij wou in begin abortus en zij niet. Zij wou weglopen en hij wou dat ze thuis bleef. Om te besluiten hebben we veel gepraat en echt alle mogelijkheden voorgeschoteld maar ze bleef op het feit dat ze weg zal gaan van thuis. Het lijkt me geen stomme meisjes en ik denk als ze zo vastberaden is om weg te gaan dat ze heel goed weet waar ze naartoe wilt.
Hij wil haar steunen in alles behalve op het idee om weg te lopen. Hij heeft geen werk en zij studeert, dus alleen kunnen ze niet voor hun 3 zorgen.
Ik heb vervolgens het raad gegeven dat ze onder hun 2 moeten praten. Ik zei ook dat het al heel veel is dat ze van elkaar houden en dat ze allebei bereid zijn om hun verantwoordelijkheden op te nemen als koppel. We hebben ook de aanleiding gegeven aan het meisje om na te denken hoe ze dit allemaal aan haar ouders wilt vertellen. Als ik wij schrijf bedoel ik Gaëlle en ik. Gezien dit in het werkveld van Gaëlle ligt heb ik aan het meisje gevraagd of Gaëlle erbij mocht zijn tijdens ons gesprek.
We hebben aan elkaar afspraak gegeven de volgende dag om weer te praten. Het koppel is niet gekomen naar de afspraak en een dag later kwam de jongen bij mij om te zeggen dat zijn vriendin van gedacht is veranderd en dat ze abortus wil plegen. Ik vroeg natuurlijk waarom ineens veranderen van gedacht. Hij antwoordde omdat ze zegt dat ze veel te jong is. Nu weet ik niet of hij dit oplegt of zij dat echt wilt. Ik heb gezegd aan de jongen dat zijn vriendin bij mij moest komen (ik mag niet bij haar gaan) om te praten. Hij vroeg wat een abortus inhoudt en ik zei dat het een kleine operatie is waarbij ze de foetus gaan verwijderen. Abortus is verboden in Senegal. Er zijn artsen die dit verheimelijkt uitvoeren en daarin zijn er slechte artsen die niet weten wat ze doen en dat er een gevaar bestaat onvruchtbaar te worden. Die jongen was na mijn uitleg een beetje verschrokken en ik denk niet dat hij dacht dat het zo erg was. Trouwens hij zei tegen me: “had ik dat allemaal geweten op voorhand”. Ik zei in ieder geval dat ik me zal inlichten en vragen aan kennissen in het ziekenhuis Dominique hoe zo’n zaken best gebeurt. Maandag (21/4) moet het koppel ’s avonds bij mij komen.
We zien wel wat er gaat gebeuren. Ik heb me toch boos gemaakt op het feit dat ze niet gekomen zijn op de afspraak. Duidelijk gemaakt dat ze dit serieus moeten opnemen want het is geen spel. Ik zeg dit want ik heb de indruk dat ze niet goed beseffen wat ga komen. Ik hou jullie op de hoogte.

Anders,
Ben ik naar een doop geweest en Gaëlle is de meter van het kindje. Het kindje noemt Mami Gaëlle en de naam wordt pas bekend gemaakt tijdens de doop door de vader. Het is ook zo dat de vader de eerste naam van het kindje kiest. Oh ja, het is een meisje en ze is zooo schattig. Nu ietsjes minder omdat ze al haar hoofdhaar hebben geschoren voor de doop. Blijkbaar moet dat. Tijdens de doop hebben we niks anders gedaan dan gezeten en gegeten. De mensen komen om te eten en zijn nadien weer weg. Erg eigenlijk, maar hier is het dus zo. ‘s Morgens wordt er Lar gemaakt. Dit is een heel heel zoetje papje, samengesteld uit meel, melk, karnemelk, geconcentreerde melk en nog eens heel veel vanillesuiker. Dan zijn de uitgenodigden weer weg en komen terug rond de namiddag om te eten. Hier wordt Tjeb u Gap gemaakt. Heel lekker, het is een van mijn lievelingsgerechten hier in Senegal. Dan zijn de mensen weer weg en komen terug s ‘avonds om nog te eten. Hier wordt er vlees met aardappelen en erwtjes en ajuin saus geserveerd samen met een stukje stokbrood. Awel ik heb veel gegeten. Nu begrijp ik waarom dat ik hier verdik! Het eten in Senegal is echt lekker maar vettig en pikante. Op de lange duur voel je dit wel aan je maag –en darmstelsel.
Tijdens de doop worden de cadeautjes getoond (die de Homomyne koopt) en voor entertainment gezorgd door de Griotte. Een Griotte is blijkbaar een ras en heeft een rozerig –bruine huidkleur van natuur. Ze vragen geld voor hun diensten (waaronder koken) aan de uitgenodigden. De gewoonte hier is om geld aan de mensen te geven. Ze zijn altijd aanwezig op feesten en geld vragen maakt deel van hun beroep.
Nu een Nonime is de persoon waarnaar het kindje is genoemd. Die persoon, als die op de hoogte werd gebracht, moet ervoor zorgen dat het kindje een goede toekomst zal hebben. Haar taak hierin bestaat uit allerlei zaken te kopen zoals kleren, speelgoed, verzorgingsproducten, pampers, wieg,…
Mami Gaëlle is genoemd naar een zangeres hier in Senegal, blijkbaar bekent.
Nog iets, voor een doop wordt er een schaap geslacht en dit heb ik live meegemaakt. Het moment van de hals door te snijden heb ik niet gezien. In ieder geval gebeurde dit vrij proper. Er werd een gat gemaakt in het zand voor de bloed en het slachten op zich was heel rap uitgevoerd. Wel vies om te zien. Vervolgens maken ze een gaatje waarin ze blazen zodat de huid los komt van het vlees. Dat vond ik eerder grappig, precies een schaap ballon.
Zo, hopelijk ben ik niets vergeten om te zeggen hierover. Het was heel fijn om dit mee te maken.

Ok, momenteel ben ik uitgeschreven.
Tot gauw
Ally