Petite Chirurgie

Weekend voorbij en echt uitgerust om mijn week te beginnen (kheb meer motivatie). Vandaag heb ik wat initiatief genomen en bepaalde afspraken gemaakt met Madame Sougu.
Ik had haar gevraagd om 1 keer in de week bij de wondzorg afdeling te mogen staan en 1 keer in de week bij materniteit, om een bevalling bij te wonen. Ze zei dat het geen probleem was. Ik moet gewoon doen wat ik denk het best is, want verder krijg ik niet echt een begeleiding.

Dus vandaag ben ik de hele dag bezig geweest met wondzorg. Het waren namelijk veel kinderen die gevallen zijn of verbrand waren. Bij de volwassenen waren het eerder ulcus curis en chronische wonden. Er waren ook zorgvragers die kwamen om hun hechtingen te verwijderen of hechtingen krijgen. Verpleegkundigen hier moeten dus hechten en amai de manier waarop is vrij brut en chaotisch. Sommige wonden waren mooi gehecht met een techniek terwijl anderen gewoon doorheen de huid prikken en kris kras beginnen te hechten.
Er werd geen verdoving gebruikt, dus die mensen en kinderen schreeuwen van de pijn. Toen ik vroeg of ze verdoving hadden en gebruikten dan werd die bovengehaald vanuit dekast en gebruikt.

Er was ook een kindje van 8 jaar om zijn besnijdenis wonden te laten verzorgen. Zijn penis was zo rood en opgezwollen en werd vrij brut verzorgd. Die jonge kreeg slagen omdat hij weenden. Ik kon daar echt niet goed tegen. Hier is dat normaal, kinderen moeten weten wat lijden is, vertelde een van de verpleegsters.

Er werd ook vandaag bij een pasgeborene de oortjes geperst. Met een naald en draad en alcohol werd een gat gemaakt. Misschien kan ik gewoon niet goed tegen kinderen die lijden. Ik vind het zo gruwelijk van tijd. Langs een andere kant moet er verzorgd worden en met weinig middelen, maar de manier waarop is echt Afrikaans.

Ze hebben niet veel materiaal. Compressen (5 op 5cm), verband, wit plakband (een beetje gelijk een Mafix®), kochers, 3 pincetten en vol onscherpe scharen. Om te ontsmetten Dakin® en Isobetadine. Handschoenen worden en gebruikt en ze hebben verdovingsmiddel. Eigenlijk hebben ze heel wat in vgl met sommige centra’s. Als er een zalf moet gebruikt worden zoals Bactroban, moet de zorgvrager die kopen.

Op het einde van de dag heeft een van de verpleegsters me verteld dat Tom van vorig jaar hier ook heeft stage gelopen. Ik had haar gevraagd of ze wist wat over honingzalf en het gebruik ervan in de wondzorg. Ze zei maar ja ja. Ik ga eens vragen aan Tom of hij de zalf heeft proberen te introduceren hier op de wondzorgafdeling. Als dat het geval is dan wordt het niet gebruikt.

Er kreeg een opmerking van een verpleegster dat ik niet moet twijfelen en niet zo zacht moest doen. Het is waar, ik heb schrik om die mensen pijn te doen. Ik ga trachten een juist evenwicht te vinden.

Mijn algemene indruk is goed. Gezien de omstandigheden, proberen ze hun best te doen met wat ze hebben. Steriliteit is hier niet slecht. Er wordt ’s morgens de instrumenten gekookt na gebruik ontsmet om terug te gebruiken. Ik vind gewoon de omgeving en hun Wondzorg kar niet proper.